«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۴۰۳ بهمن ۲۶, جمعه

بازگشت به ژرفای تاریخ؟ نه! پدیده ای بیمانند فراتر از جای و زمان

بازگشت به ژرفای تاریخ؟* نه! پدیده ای بیمانند فراتر از جای و زمان؛ حتا بردگانی که هرم های بزرگ و بلند مصر باستان را برپا کرده و فرازی آسمانی به آن ها بخشیدند تا آنجا که می دانم از نوبت های خوراک و آسایشی بهتر از این کارگران برخوردار بودند. ما را به کجا رسانده اند؟ ولی آیا همه ی گناه را می توان بر دوش برده داران نوین و بی همتا نهاد؟ پرسشی که طبقه کارگر ایران و نزدیک ترین لایه های هازمانی پیرامون آن باید به آن پاسخ دهند.

سرنگون باد گروهبندی های خرموش اسلام پیشه ی فرمانروا بر میهن مان در جنگی ساز و برگ یافته به جنگ ابزار!

برپا، پایدار و پیروز باد پیشانی یگانه ی خلق های ایران برهبری طبقه کارگر!

ننگ و نفرت بر همه ی رژیم هایی که به هر شوند سودجویانه و کوته بینانه از رژیم تبهکارِ دزدان اسلام پیشه ی ننگ ایران و ایرانی پشتیبانی می کنند!

ب. الف. بزرگمهر   ۲۶ بهمن ماه ۱۴۰۳  

* کار اقماری یعنی ۸۴ ساعت کار درهفته

از زبان یک کارگر اقماری شاغل در صنعت نفت:
ما در روز ۱۲ ساعت کار فشرده داریم. تایم استراحت هم در خوابگاه هاییست که به سختی می‌توان در آنها حتی خوابید، بدون هیچ گونه امکانات رفاهی. برای شروع کار از یک ساعت قبلش باید بیدار بشیم و راه بیفتیم تا برسیم سر کار. وقتی رسیدیم تازه ۱۲ ساعت کاری ما شروع میشه. بعد از پایان کار و از اون لحظه ی برگشت هم یک ساعت هدر میدیم تا برسیم خوابگاه. در واقع تایم استراحت ما میشه ۱۰ساعت. دور از خانه و کاشانه و هر گونه امکانات رفاهی، فقط باید خوابید. در طول دو هفته ( ۱۴ روزکار) ما به صورت فشرده روزی ۱۲ ساعت کار میکنیم . البته اگه اون ۲ ساعت ایاب ذهاب را هم اضافه نکنیم و حتی روزها و ساعاتی که باید توی مسیر باشیم تا از خانه و محل زندگی سر کار بیایم، اون رو هم حساب نکنیم. در ۱۴ روز کار(دوهفته)  ۱۶۸ ساعت کار می کنیم بدون حتی یک روز تعطیلی. دوهفته فشرده و مستمر کار میکنیم. دور از خانواده و بدون امکانات رفاهی حد اقلی. اگر دوساعت مسیر ایاب و ذهاب و هچنین ۲۴ ساعت رفت و برگشت به خانه و محل کار را  هم حساب کنیم دیگه فاجعه بار خواهد بود. این درحالیست که مرخصی سالیانه هم شامل حال ما نمیشود. اگه مرخصی سالیانه هم بگیریم هیچ حقوقی بابت ایام مرخصی به ما تعلق نمیگیره یعنی از مزد ما بابت روزهایی که مرخصی گرفتیم کسر میشود.

اگر در حالت عادی شرایط کار و ساعات کار در هفته را ۴۰ ساعت کار در هفته در نظر بگیریم، ما کارگران اقماری ۸۴ ساعت یعنی بیشتر از دوبرابر آن باید کار کنیم و کار می کنیم.

این است وضع ما کارگران اقماری شاغل در صنعت نفت و گاز و حفاری 

۲۶ بهمن ۱۴۰۳

برگرفته از «تلگرام»   ۲۶ بهمن ماه ۱۴۰۳

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!